Αξιοσημείωτη νομολογιακή εξέλιξη σημειώθηκε σε υπόθεση ανακοπής κατά περίληψης κατακυρωτικής έκθεσης, ως εκτελεστού τίτλου για την απόδοση ακινήτου, στο πλαίσιο διαφοράς ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, η οποία οποία ανέκυψε μετά από αναγκαστικό πλειστηριασμό ακινήτου. Στην εν λόγω υπόθεση το δικηγορικό μας γραφείο εκπροσώπησε την υπερθεματίστρια από κοινού με τον συνάδελφο Θεόδωρο Σουμπεκή. Κρίσιμο ζήτημα της υπόθεσης αποτέλεσε το ζήτημα της προβολής εκ μέρους της υπερθεματίστριας ισχυρισμού περί εικονικότητας της σύμβασης μίσθωσης, η οποία είχε συναφθεί πριν από την κατάσχεση μεταξύ της καθ’ης η εκτέλεση οφειλέτιδας εταιρίας και της ανακόπτουσας.
Το Δικαστήριο έκανε δεκτό τον εν λόγω ισχυρισμό αφενός δεχόμενο πως αυτός μπορεί να προβληθεί σε δίκη ανακοπής κατά της εκτέλεσης και αφετέρου κρίνοντας (επί της ουσίας) ότι η επίδικη σύμβαση μίσθωσης καταρτίστηκε μόνο φαινομενικά. Στην απόφαση αναπτύσσονται κρίσιμα δογματικά και πρακτικά ζητήματα αναφορικά με το πολύ σημαντικό και συχνό στην πράξη ζήτημα των εικονικών μακροχρόνιων μισθώσεων κατεσχημένων ακινήτων και των σχετικών προβλημάτων στην άσκηση των δικαιωμάτων του υπερθεματιστή, ιδίως δε στο στάδιο της απόδοσης του πλειστηριασθέντος ακινήτου.
Με την εν λόγω απόφαση, απορρίφθηκε, μάλιστα, ο λόγος της ανακοπής, με τον οποίο προβαλλόταν ότι η υπερθεματίστρια όφειλε προηγουμένως να τηρήσει τη διαδικασία καταγγελίας του άρθρου 1009 ΚΠολΔ και το Δικαστήριο έκρινε πως καθώς η μίσθωση ήταν εικονική και άρα άκυρη, δεν υφίστατο σχετική υποχρέωση της υπερθεματίστριας. Η απόφαση αυτή είναι ιδιαίτερα σημαντική στην σύγχρονη σχετική νομολογία και επιβεβαιώνει ότι ο υπερθεματιστής δύναται να προβάλλει παραδεκτώς και λυσιτελώς στη δίκη της ανακοπής κατά της εκτέλεσης περίληψης κατακυρωτικής έκθεσης ισχυρισμό εικονικότητας μίσθωσης.